மலையக சமூகம் அரசியல் தொழிற்சங்க வர்த்தக பண்டமல்ல | தினகரன் வாரமஞ்சரி

மலையக சமூகம் அரசியல் தொழிற்சங்க வர்த்தக பண்டமல்ல

ஜனாதிபதித் தேர்தல் நடக்கப் போகிறது என்னும் செய்தி கசிந்தபின் மலையகத்தில் புதிதாக தொழிற்சங்கங்கள் அமைக்கும் முயற்சிகள் முடக்கி விடப்பட்டிருந்தன. 

தற்போது தேர்தல் முடிந்துள்ள நிலையிலும் அம்முயற்சிகள் தொடர்வதாக அறிய முடிகிறது. நினைத்தவுடன் தொழிற்சங்கம் ஒன்றை உருவாக்கி பிழைப்பு நடத்தும் வசதி மலையகத்தைப் போல வேறு எங்கும் கிடைக்காது. ஏனெனில் அரசியலில் அடியெடுத்து வைப்பதற்கான  நுழைவாயிலாகவே இங்கு தொழிற்சங்கங்களின் தோற்றப்பாடு அமைந்துள்ளது. சகல மலையக அரசியல் கட்சிகளும் தொழிற்சங்க பின்புலத்தைக் கொண்டு ஆரம்பமானவையே. 

தொழிற்சங்கங்கள் மூலம் பெருந்தோட்ட மக்களோடு நேரடியாகத் தொடர்புகளை வளர்த்துக்கொள்ள முடிவதால் அரசியல் ரீதியான உள்வாங்கல்களை மேற்கொள்வது இலகுவாகிவிடுகின்றது. அரசியலுக்கென்று தனியாக பணிமனைகளும் தேவையில்லை. செயற்பாட்டாளர்களும் அவசியமில்லை. 

இதனால் இன்று மலையகத்தில் 70 கும் மேற்பட்ட தொழிற்சங்கங்கள் காணப்படுகின்றன. இவற்றில் இயங்குதன்மை கொண்டவை இத்தனை என ஆராய்வது வீண் வேலை. ஏழுபேரை வைத்துக்கொண்டு ஒரு தொழிற்சங்கத்தை ஆரம்பித்து விடலாம் என்றால் எண்ணிக்கைக்கு ஏது அளவு? 

சிவில் அமைப்புகள் மலையகத்தில் புதிதாக தொழிற்சங்கங்களை ஆரம்பிப்பதில் நெடுநாட்களாகவே நாட்டம் காட்டி வந்துள்ளன. இவற்றுள் சில மலையக தேசிய கட்சிகளின் முகவர் அமைப்புகளாகவே குப்பைக் கொட்டுகின்றன. தற்போது புதிதாக முளைவிட முனையும் தொழிற்சங்கங்களின் பின்னணியும் இதுதான். தேர்தல் காலங்களில் கட்சிகளுக்கு வாக்கு சேகரிக்க இவை துணைபோகின்றன. இதனால் இவற்றின் காடுகளில் பண மழை. தொழிற்சங்க நோக்கங்களை இவை சுய தேவைகளுக்காக பயன்படுத்துவதால் தொழிற்சங்கப் பண்புகளை அடமானம் வைத்து விடுகின்றன. மலையகத்தில் கழுதைத் தேய்ந்து கட்டெறும்பான நிலைமையிலேயே பெரிய தொழிற்சங்கங்களும் இருக்கின்றன. இதையெல்லாம் தெரிந்து கொண்டும் புரிந்தும் கொண்டும் அவைகளை விமர்சனம் செய்து கொண்டுமே இந்த சிவில் அமைப்புகள் தாமும் தொழிற்சங்கங்களை அமைக்கத் தலைப்படுவதன் மர்மம் இதுதான். 

உண்மையில் மலையகத்தில் தொழிற்சங்க அமைப்புகள் பலவீனப்பட்டுள்ளமையானது வரவேற்கக்கூடிய விடயமல்ல. ஏனெனில் தொழிற்சங்க முறைமையானது இம் மக்களின் தொழில்சார் உரிமைகளோடு சம்பந்தப்பட்டு மட்டும் வளரவில்லை. வாழ்வியல் அம்சங்களோடும் இரண்டற கலந்து விட்டவை. இணையாகி வளர்ந்தவை. 1931களில் இவ்வாறானதொரு பின்புலத்தோடுதான் கோ நடேசய்யர் முதன்முறையாக பெருந்தோட்ட மக்களுக்கான தொழிற்சங்க அமைப்பை உருவாக்கினார். பிந்திய தொழிற்சங்க பிறப்புக்களுக்கெல்லாம் கருவாக அமைந்தது இவரது முயற்சி. 

1939 களில் இலங்கை இந்திய காங்கிரஸின் தோற்றம், 1950 களில் இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸாக இது மாற்றம் பெற்றதன் தேவை எல்லாமே கோ. நடேசய்யரின் முன்மாதிரியை அடிப்படையாக கொண்டவையே. இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ்  தலைவராக இருந்த அமரர் செளமியமூர்த்தி தொண்டமானின் ஆளுமைமிக்க தலைமைத்துவத்தால் ஆல விருட்சமாக   அமோக வளர்ச்சி கண்டுள்ளது. இன்று மலையகத்தில் காணப்படும் தொழிற்சங்கங்களின் வரலாறு இ.தொ.காவை பற்றிப்படர்ந்து நிற்பதாகவே அமைகின்றது. இத்தொழிற்சங்கத்திலிருந்து பிளவுண்டவர்களே பின்னால் புதியபுதிய தொழிற்சங்கங்களைப் படைத்தனர். 

மலையக தொழிலாளர் முன்னணி, தொழிலாளர் தேசிய சங்கம் எல்லாமே இ.தொ.காவில் இருந்து வெளியேறியோர் உருவாக்கிய தொழிற்சங்கங்களே ஆகும். ஒரு காலகட்டத்தில் பொருளாதார ரீதியில் நாட்டைத் தாங்கிநின்ற பலமிக்க ஆளணி வளத்தைப் பிரதிநித்துவப்படுத்திய பெருமைக்குரியவையாகவே இந்த மலையகத் தொழிற்சங்கங்கள் விளங்கின. 

தொழிற்சங்கங்களின் ஆதிக்கமானது 1978களின் பின்னரே சிறுகச்சிறுக வலு குன்றி வரலானது. இக்காலக்கட்டத்தில் நாட்டுக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட புதிய அரசியலமைப்பு, 1987களில் கொண்டுவரப்பட்ட மாகாண சபைகள் அறிமுகம் எல்லாமே மலையகத் தொழிற்சங்கங்களின் ஆதிக்கத்தினை ஆட்டம் காணவைத்தது என்பதே அவதானிகளின் பதிவு. 

இக்காலங்களில் அரசியல் ரீதியாக பெறப்பட்ட உரிமைகளின் பலனாக தொழிற்சங்க செயற்பாடுகள் அருகி அரசியல் வழிமுறைகளை மேற்கொள்வதற்கான ஊடகமாக இவை மாற்றம் பெறலாயின. ஆனால் தொழிற்சங்கங்களாக அரசோச்சிய நிலையில் அதன் சேவைகள் பெருந்தோட்ட மக்களின் வாழ்க்கை நிலைமையை உயர் தன்மைக்கு இட்டுச் செல்வதற்கான அத்திவாரம் எதனையுமே இடவில்லை என்பதே பலரதும் அபிப்பிராயமாகும். கவனம் செலுத்தப்பட வேண்டிய பல அடிப்படை அம்சங்கள் தளர்வுண்டு இற்றைவரை முழுமை பெறாத வாழ்வியல் இயங்கு நிலைக்கு ஆளாக நேர்ந்துள்ளது. 

இதேநேரம் தொழிற்சங்கங்கள் அரசியல் பாசறைகளாக ஆக்கப்பட்ட நிலையிலும் அதன் முனைப்புகள் சமூக மாற்றத்துக்கான விதிமுறைகளை இனம் காணத்தவறி விட்டன. இதனால் தொழிற்சங்க முயற்சிகளும் முடக்கம் கண்டன. அரசியல் அணுகுமுறைகளும் ஆக்கம் இழந்தன. இதனாலேயே வாக்குரிமையின் பெறுபேறுகள் வரையறைக்குள்ளாகி காணப்படுகின்றன. எந்த வாக்குரிமை தொழிற்சங்க சக்தியை தோற்கடிக்க உதவியதோ அதே வாக்குரிமை அவர்களை தேசிய ரீதியில் பேசப்படும் நிலையை தோற்றுவிக்க உதவமுடியாது தடுமாறிக் கொண்டிருக்கின்றது.  வெறும் வாக்களிக்கும் இயந்திரங்களாகவே இம் மக்களின் பலம் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்திருப்பதே இதற்குக் காரணம்.

மக்களிடம் பழையபடி நேரடி தொடர்பாடலை மேம்படுத்தக்கூடிய தொழிற்சங்க முறைமையை வலுப்படுத்த வேண்டியதன் அவசியம் வலியுறுத்தப்படுகின்றது. இதற்காக கண்டறியப்படக் காரணமாக மலையகம் என்னும் அடையாளம் காக்கப்பட்ட அரசியல் கட்சிளைவிட தொழிற்சங்க அமைப்புகளே பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்பது நிறுவப்படுகின்றது. 

ஏனெனில் மலையக மக்களின் வரலாற்றுக் குறிப்புகளை வரைவிலக்கணம் செய்ய தொழிற்சங்க பாரம்பரியங்கள் நிறையவே உதவுகின்றன. எனினும் இன்று நடைமுறையில் காணப்படுவது என்னவோ பலவீனமான நகர்வுத் தன்மைகளே. இதற்குக் காரணம் தொழிற்சங்கம் மூலம் ஆள் பிடிக்கும் அரசியல் கட்சிகள் அவர்களை வைத்து அரசியல் சதுரங்கம் ஆட முற்படுகின்றன. இதன் மூலம் ஆட்சியதிகாரத்தில் பங்கேற்கவும் முடிகின்றது. 

எனினும் இதன் காரணமாக தொழிலாளர்கள் கூறு போடப்படுகின்றார்கள். இன்று பிரதேச ரீதியாக மட்டுப்படுத்தப்பட்ட தொழிற்சங்க இயக்கங்கங்கள் ஏராளம். அவதானிகளின் கணிப்பின்படி இவ்வாறு இயங்கும் பல தொழிற்சங்கங்களின் நிர்வாகிகளாக மலையகத்தைச் சாராதோர்களே இருக்கின்றார்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இதன் பின்னணியில் சந்தா அறவிட சாதகமாக தொழிற்சங்க முறைமை கைகொடுப்பதால் இது சிலருக்கு வயிறு வளர்க்கும் தொழிலாக மாற்றம் கண்டுள்ளது. பெரிய தொழிற்சங்கங்கள் தொழிற்சங்க இலக்கணங்களை மூட்டைக் கட்டி வைத்துவிட்டு அரசியல் செயற்பாடுகளில் மட்டுமே அக்கறை கொள்கின்றன. இதற்காக அறவிடப்படும் சந்தாப்பணம் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இதனால் தொழிலாளரது தொழிசார் நலன்புரி நடவடிக்கைகள் நட்டாற்றில் விடப்படுகின்றன. 

சந்தாப்பணம் மூலம் சாதகமான ஏது நிலைகள் எதுவும் தொழிலாளர்களை எட்டுவதாக இல்லை. இதனால் விரக்தியடைந்து போகும் தொழிலாளர் சமூகம் அடிக்கடி தொழிற்சங்கங்களை மாற்றிக் கொள்ளத் தலைப்படுகின்றன. இது புதிது புதிதாக தொழிற்சங்க கடைவிரிக்கும் நபர்களுக்கும் அரிய வாய்ப்பாகி விடுகின்றது. சில்லறைச் சந்தோஷங்களுக்குக்கூட அணிமாறுபவர்களும் இல்லாமல் இல்லை. 

எனவே தான் புதிதாக தொழிற்சங்க அடையாளத்தோடு வருபவர்களுக்கு இங்கு அமோக வரவேற்பு காத்திருக்கின்றது. அதுவும் தேர்தல் காலமென்றால் சொல்லத் தேவையில்லை. இப்படி வெகுளியாக எவரையும் எடை போடுவதாலும் நம்பிவிடுவதாலும் மலையகத்தில் ஏமாற்றுகளுக்கு எப்பவுமே மவுசு அதிகம். 

இதன் பேரிலேயே இன்று மலைய மக்கள் படிப்பறிவில்லாதவர்கள், சிந்திக்கத் தெரியாதவர்கள் என்று சிலர் விமர்சிக்கத் துணிகின்றார்கள். எது எப்படியோ மலையகமே இன்று ஆளணி வளம் அதிகமாக கொண்ட தொழிற்றுறை சார் பிரதேசம்.   நாட்டிலேயே ஆகக்கூடியதான தொழிற்சங்கங்களை உள்வாங்கிக் கொண்டுள்ள தொழிற்றுறை. தொழிற்சங்கங்களாலோ அதனை யொட்டிய அரசியல் கட்சிகளாலோ ஆகக்கூடிய பயன்கள் எதனையும் அடையாத சமூகம் வாமும் மலைத்தேசம். அரசியல் தொழிற்சங்க வர்த்தக பண்டமாக இச்சமூகம் பாவிக்கப்படக்கூடாது.

பன். பாலா

Comments