ஆசிரியர் தலையங்கம் | தினகரன் வாரமஞ்சரி

ஆசிரியர் தலையங்கம்

முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் மிகவும் உணர்பூர்வமாக அனுஷ்டிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆயிரக் கணக்கில் திரண்ட மக்கள் முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு முற்றத்தில் கண்ணீர் சிந்தி, கதறியழுது தங்கள் உறவுகளை நினைவு கூர்ந்தனர்.

2009ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 18ஆம் திகதி யுத்தம் முடிவுக்கு கொண்டுவரப்பட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டது. இந்த இறுதிக்கட்ட யுத்தத்தில் முள்ளிவாய்க்கால் பிரதேசத்தினுள் முடங்கிப் போன மக்களில் ஏராளமானோர் கொல்லப்பட்டனர். இவர்களை நினைவு கூர்ந்து உறவுகளால் அனுஷ்டிக்கப்படும் சோகதினமாகவே முள்ளிவாய்க்கால் தினம் இருக்கிறது.

கடந்த ஒன்பது ஆண்டுகளாக இந்தத்தினம் நினைவு கூரப்பட்டு வந்தாலும் 2015ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னரே தடைகளைத் தகர்த்து அரசு பச்சைக் கொடி காட்டியது. அதாவது, யுத்தத்தில் உயிரிழந்த மக்களை நினைவு கூருவதற்கு நல்லாட்சி அனுமதி வழங்கியதுமட்டுமல்ல, கெடுபிடிகளையும் இல்லாமல் செய்ததென்பது நமக்கெல்லாம் தெரியாத விடயமல்ல.

யுத்தம் முடிந்து ஒன்பது ஆண்டுகள் கடந்தாலும் அந்தக் கனலும் வேதனையும் உயிர்களை பறிகொடுத்த உறவுகளிடமிருந்து இன்னும் நீங்கவில்லையென்பது முள்ளிவாய்க்கால் முற்றத்தில் நடந்த காட்சிகள் சாட்சியமாகின்றன.

யுத்தத்தை முடித்துவிட்டோம் என உலகுக்கு மார்பு தட்டிக் காட்டிய முன்னாள் ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ச, உயிரிழந்த மக்களை நினைவு கூருவதற்கு அனுமதிக்கவில்லை. தெற்கில் வீரனாகக் காட்டிய அவர், யுத்தத்தால் நேரடியாகப் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு இன்னொரு முகத்தையே காட்டினார்.

புலிகளை நினைவு கூர முடியாது என்பது அவரது வாதம். சிவிலியன்கள் மரணிக்கவில்லையென்பதும் அவரது இன்னொரு வேஷம் இந்நிலையில் உறவுகளை இழந்தோர் அச்சத்துடனும் அச்சுறுத்தலுடனுமே கண்ணீர் அஞ்சலி செலுத்தினரென்பது 2015ஆம் ஆண்டுக்கு முன்னர் இருந்த சோக வரலாறு.

இப்போது, நிலைமை மாற்றம் பெற்றிருக்கிற தென்பதை யதார்த்தம் பேசிக்காட்டுகிறது.

முள்ளிவாய்க்காலுக்கு சென்று வந்தோரையும் வீடுகளில் நினைவஞ்சலி நடத்தியோரையும் அச்சுறுத்தி வந்த இராணுவம் இப்போது தனது மனநிலையை முற்றாக மாற்றி இருக்கிறது.

முள்ளிவாய்க்காலில் கண்ணீர் அஞ்சலி செலுத்திவிட்டு வந்த மக்களை வழிமறித்த இராணுவத்தினர் அவர்களுக்கு குளிர்பானம் வழங்கி கௌரவித்தனர். புதுக்குடியிருப்பில் மந்துவில் பகுதியில் வைத்து சீருடைதரித்த இராணுவ வீரர்கள் கொட்டும் மழையிலும் ‘தாகசாந்தி’ செய்தது, வேதனையைச் சுமந்து வீதியில் வந்த மக்களுக்கு சிறு ஆறுதலை மட்டுமல்ல உள்ளங்களையும் ஓரளவு குளிரச் செய்திருக்கும்.

உண்மையில், இது யதார்த்தபூர்வமான நல்லிணக்க செயல் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. நல்லிணக்கமும் சகவாழ்வும் பேச்சளவில் இருந்து விடக்கூடாது என்பதை நாம் பல தடவைகள் சுட்டிக்காட்டி இருக்கிறோம். நடைமுறையில் இல்லாத எந்தவொரு செயற்பாடும் வெற்றியளித்ததாக சரித்திரம் இல்லை.

யுத்த களத்தில் நின்ற படைவீரர்கள் நல்லிணக்கக் களத்தில் நின்று போராட துணிந்திருப்பது உள்ளங்களை பூரிப்படையச் செய்திருக்கிறது.

என்றாலும், இன்னும் கவலையானதொரு நிலையும் இருக்கத்தான் செய்கிறது. இனவாதிகளும், இனவாதத்துக்கு ‘சுப்பர் பெற்றோல்’ ஊற்றும் அரசியல் வாதிகளும் அவர்களுடைய கபடத்தனங்களை அரங்கேற்றிக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

நல்லிணக்க முன்னெடுப்புக்களையெல்லாம், சிங்கள மக்களுக்கும், நாட்டிற்கும் எதிரான தென்றே பரப்புரை செய்கின்றனர். நாட்டிற்கு இன்று அத்தியாவசிய தேவையாக இருப்பது நல்லிணக்கமும் சகவாழ்வுந்தான். இவையின்றி நாடு நிலையான வளர்ச்சி காணும் என எதிர்பார்ப்பது விழித்திருந்தே கனவு காண்பதற்கு ஒப்பானது.

முள்ளிவாய்க்காலில் உயிர் நீத்தவர்களுக்கு அஞ்சலி செலுத்துவதற்கு அரசாங்கம் உத்தியோகபூர்வமாக அனுமதி வழங்கியது. இதனை உயிரிழந்த புலிகளுக்கு அஞ்சலி செலுத்தும் நிகழ்வாகவே இனவாதத் தரப்பு பார்க்கிறது.

புலிகளின் பயங்கரவாதத்தை அங்கீகரிக்கும் செயற்பாடென மஹிந்த தரப்பு (கூட்டு எதிரிணி) தெற்கில் நெருப்பு வைக்கின்றனர்.

அரசின் செயற்பாடு யதார்த்தத்தைப் பிரதிபலிப்பது மட்டுமல்ல, சகவாழ்வை கட்டியெழுப்பும் செயற்பாடாகவும் இருக்கிறது. தமிழ் பேசும் சமூகங்கள் இதனை மாற்றுக் கண்கொண்டு பார்க்கவில்லை.

ஆனாலும், சிங்கள மக்களை உசுப்பேற்றி நல்லிணக்கப்பாதைக்குத் தடைபோடுவதுதான் இனவாத அரசியல் சக்திகளின் முழுமையான இலக்காக இருக்கிறது.

1971, 1989ஆண்டுகளில் ஜே.வி. பியினரால் நடத்தப்பட்ட கிளர்ச்சிகளில் ஏராளமான பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டார்கள்.

களனி ஆற்றில் மிதந்த சடலங்களும், தெருக்களில் சுட்டுக்கொல்லப்பட்ட பொதுமக்களும் இதற்கு அப்போது சாட்சியங்களாக இருக்கின்றன. கிளர்ச்சியின் உச்சங்களில் பயங்கரவாதமே கோலோச்சியது.

கிளர்ச்சியாளர்களை பயங்கரவாதிகளென்றே அப்போதைய அரசு அறிவித்தது. 1971ஆம் ஆண்டு கிளர்ச்சிக்காரர்களை ‘சேகுவேரா’ பயங்கரவாதிகளென்றே அரசு அழைத்தது. இதேபோல, 1989, 90காலப்பகுதி கிளர்ச்சியையும் ஜே.வி.பி பயங்கரவாதிகளின் செயற்பாடென்றே அரசு அறிவித்தது. மொத்தத்தில் தோற்றுப்போன இரண்டு கிளர்ச்சிகளுமே பயங்கரவாத நடவடிக்கையாகவே உலகம் பார்த்தது.

இந்த இரு கிளர்ச்சிகளிலும் உயிரிழந்தோரை நினைவு கூர்ந்து “கார்த்திகை வீரர்கள் தினம்” ஆண்டுதோறும் அனுஷ்டிக்கப்படுகிறது. இதைத் தவறு என்று நாம் இங்கு சுட்டிக்காட்டவில்லை. ஆனால், மனக்குறையோடு ஓர் ஆதங்கத்தையும் வெளிப்படுத்த வேண்டியிருக்கிறது.

30ஆண்டுகால யுத்தத்தை நடத்தியவர்கள் தமிழீழ விடுதலைப்புலிகள் இயக்கம். அந்த இயக்கம் இல்லாதொழிக்கப்பட்ட நிலையில், உயிரிழந்த பொது மக்களுக்கு அஞ்சலி செலுத்துவதில் தவறேதும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

உயிர் நீத்த தோழர்களுக்காக ஜே.வி.பி அஞ்சலி செலுத்தும் போது, உயிர் நீத்த விடுதலைப்புலிகளை நினைவு கூர எவரும் அனுமதி கோரவில்லை உண்மையில்,

உயிர் நீத்த மக்களுக்கு அஞ்சலி, செலுத்துவதென்பது உணர்வோடும். மனித உரிமைகளோடும் இரண்டறக் கலந்தவை. உணர்வுகளுக்கு புலிச்சாயம் பூசுவதும் இனவாதக் கண் கொண்டு பார்ப்பதும் மனித நாகரீகமாகத் தெரியவில்லை.

முள்ளிவாய்க்காலில் நினைவேந்தல் செய்வதற்கு அனுமதி வழங்கியிருப்பது, படைவீரர்களை மின்சாரக் கதிரைக்கு ஏற்றும் நடவடிக்கை என மஹிந்த தரப்பு ஒப்பாரி வைக்கிறது.

ஜே.வி.பிக்கு ஒரு நியாயமும் அப்பாவி தமிழர்களுக்கு இன்னொரு நீதியும் பிரயோகிக்கப்படுமாக இருந்தால், அது இன்னுமொரு அசாதாரண சூழ்நிலைக்கே இட்டுச் செல்லும்.

முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தலில் உரையாற்றிய வடக்கு முதல்வர் விக்கினேஸ்வரன். ஆணித்தரமாக கேள்வியொன்றை எழுப்பினார். “குற்றம்’ இனத்தைப் பொறுத்துத் தீர்மானிக்கப்படுகிறதா?” என்பதே அவரது கேள்வி.

முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தலுக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டதை இனவாதமாக மாற்றுவோர் இந்தக் கேள்விக்கு பதிலை வழங்கவேண்டும்.

நல்லிணக்கத்தை ஏற்படுத்த நமக்கு சர்வதேசம் பாடம் புகட்ட வேண்டியதில்லை. நல்லிணக்கமும் சகவாழ்வும் நம்மிடம்தான் இருக்கிறது. இனங்களின் மனங்களை ஒன்றிணைக்கும் நல்லிணக்கப்பாதையை இனவாதிகள் தடுக்க முற்படுவது நாட்டுக்கு ஆரோக்கியமாக இருக்காது.

Comments