ஆசிரியர் தலையங்கம் | தினகரன் வாரமஞ்சரி

ஆசிரியர் தலையங்கம்

மரண தண்டனை. இலங்கையை அதிரவைத்துள்ள வார்த்தை இது. கொலைக்களமாக மாறும் இலங்கையை பாதுகாக்க எடுக்கும் உச்ச ஆயுதம் மரண தண்டனை. இதயம் பேசும் அர்த்தமாகவே இதனைக் கொள்ள முடியும்.

மரண தண்டனையை நிறைவேற்றும் ஆவணத்தில் கையொப்பமிடப் போவதாக ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன விடுத்துள்ள பகிரங்க அறிவிப்பும் அமைச்சரவையின் ஏகோபித்த முடிவும் நம்மைமட்டுமல்ல சர்வதேசத்தையும் தட்டியெழுப்பியிருக்கிறது.

மரண தண்டனையை ஒழிக்க வேண்டுமென உலகில் எதிர்ப்புக்கள் வலுவடைந்த நிலையில், மரண தண்டனையை அமுல் படுத்தப்போவதாக ஜனாதிபதி எடுத்திருக்கும் முடிவு அதிர்ச்சியாக இருந்தாலும், ஒரு காயப்பட்ட உள்ளத்தின் குமுறலாகவே பார்க்க முடிகிறது.

“நான் ஒரு பௌத்தன். பாவம் செய்ய விரும்பவில்லை. எனினும், எதிர்கால சந்ததியின் நன்மை கருதி, போதையில் இருந்து நாட்டை மீட்பதற்கு மரண தண்டனை வழங்கும் ஆவணத்தில் நான் கையெத்திடவுள்ளேன். தவறினால் நாட்டை திருத்தவே முடியாது. ஏற்கனவே இருக்கும் தண்டனையின் அளவு போதாது.”...

தேசிய போதைப்பொருள் ஒழிப்பு நிகழ்ச்சித் திட்டத்தின் வெற்றிக்குப் பங்களிப்பு வழங்கியவர்களைக் கௌரவிக்கும் நிகழ்வு கடந்த புதன்கிழமை கண்டியில் நடைபெற்றது. இதில் உரையாற்றிய போதே ஜனாதிபதி இந்த அறிவிப்பை வெளியிட்டார்.

பாரிய அளவிலான போதைப்பொருள் வர்த்தகத்துடன் தொடர்புள்ளவர்கள் சிறையில் இருந்தவாறு போதைப்பொருள் கடத்தலில் ஈடுபட்டுவருவது ஊர்ஜிதமாகி இருக்கிறது.

போதைப்பொருள் கடத்தல் அல்லது வர்த்தகத்தில் ஈடுபட்டு குற்றவாளியாக மரண தண்டனை பெற்ற 19 பேர் சிறைகளில் இருக்கின்றனர். இவர்களே சிறையிலுள்ளிருந்தவாறே போதைப் பொருள் வர்த்தகத்தில் ஈடுபடுவது ஆதாரத்தோடு நிரூபணமாகி இருக்கிறது.

மரண தண்டனை வழங்கப்பட்டு சிறைவாசம் அனுபவிக்கும் இவர்கள், உள்ளிருந்தவாறே மீண்டும் அதே செயலில் ஈடுபடுகின்றனர். அவர்களது மரண தண்டனையை நிறைவேற்றவே ஜனாதிபதி உடன்பாடு தெரிவித்துள்ளார்.

இது ஒருபுறமிருக்க, சிரேஷ்ட பிரதிப் பொலிஸ் மாஅதிபர் லத்தீப் அதிர்ச்சித் தகவலொன்றை வெளியிட்டிருக்கிறார். வெலிக்கடைச் சிறைச்சாலையினுள் இருந்து சுமார் நாலாயிரம் தொலைபேசி அழைப்புக்கள் எடுக்கப்பட்டிருப்பதாகக் கூறியுள்ள அவர், மலேசியா, நைஜீரியா போன்ற நாடுகளுக்கும் தொடர்பேற்படுத்தப்பட்டிருப்பதாகத் தெரிவித்திருக்கிறார். வெலிக்கடைச் சிறையினுள் இருந்து கொண்டே சுதந்திரமாக சர்வதேச வியாபாரத்தில் ஈடுபடுமளவுக்கு சிறைச்சாலை நிர்வாகம் என்ன செய்து கொண்டிருந்தது என்பது சாதாரணமாக எழும் கேள்வி.

சிறைச்சாலை அதிகாரிகளின் ஒத்துழைப்பும் நல்லாசியும் இல்லாமல் இதுசாத்தியமேயில்லை. சிறைக்குள் கொண்டு செல்லப்படும் உணவுப் பார்சல்களே சல்லடையிடப்படும் போது, கையடக்கத் தொலைபேசிகள் எப்படி கைதிகளின் கைகளுக்கு சென்றது?

மரண தண்டனைக் கைதிகள் மீண்டும் குற்றமிழைப்பதற்கு அதிகாரிகளும் துணைபோய் இருக்கிறார்கள் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.

அச்சுறுத்தல்களுக்கு சிறை அதிகாரிகள் அடிபணிந்தார்களா? அல்லது போதைப் பொருள் விற்பனையாளர்களின் பணத்திற்கு சோரம் போனார்களா? இரண்டுக்கும் சாத்தியம் இருக்கிறது.

எப்படியோ போதைப் பொருள் வியாபாரத்தின் பாதுகாப்பான தலைமையகமாக சிறைச்சாலை செயற்பட்டு வருகிறதென்பதுதான் அரசாங்கத்தின் கணிப்பீடாக இருக்கிறது.

கொலை, கொள்ளை, பாலியல் துஷ்பிரயோகங்கள், வாள்வெட்டுக்கள், போன்ற சமூகச் சீரழிவுகளின் நதிமூலமாக இருப்பது போதைப்பொருள் பாவனை. இலங்கையைப் பொறுத்தவரைக்கும் இலகுவில் சந்தையில் கிடைக்கும் பொருளாகிவிட்டது. ஹெரோயின், மர்ஜுவானா, அபின் போன்ற போதைப் பொருட்களின் சர்வதேச சந்தையாக நம்நாடு மாறிவிட்டது போன்ற கவலைக்குரிய நிலையை நம்மால் தினமும் உணர முடிகிறது.

நாளாந்தம் படையினரிடம் சிக்கும் நூற்றுக்கணக்கான போதைப்பொருட்கள் இதற்கு சான்றாகின்றது. இந்த விடயத்தில் பாதுகாப்புப் படையினர் என்னதான் உஷார் நிலையில் இருந்தாலும், திறந்த பொருளாதாரத்தின் நவீன பொறிமுறைகள் மூலம் நாட்டுக்குள் இவைகள் கொண்டுவரப்பட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

இதனை முளையிலேயே பிடுங்கி எறிய வேண்டுமென்ற துணிச்சலான நடவடிக்கையில் ஜனாதிபதியும் அரசாங்கமும் இப்போது இறங்கி இருக்கிறது.

போதைப்பொருள் விநியோகத் தரகர்களுக்கும் பாதாளக் குழுக்களுக்குமிடையில் மூளும் சண்டை கொழும்பில் பெரும் கொலைக் கலாசாரத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. மோசமடைந்திருக்கும் இந்த நிலைமையை கட்டுப்படுத்துவதென்பது நல்லாட்சி அரசுக்குப் பெரும் சவாலாகவே மாறியிருக்கிறதென்பதில் மாற்றுக் கருத்துக்கு இடமில்லை.

மரண தண்டனையே இறுதி ஆயுதம் என்ற நிலைக்கு அரசாங்கம் தள்ளப்பட்டதற்கு இதுவே காரணமாகும். இந்த முடிவில் விமர்சனங்கள் இருக்கலாம். மரண தண்டனை என்பது பிரச்சினைக்குத் தீர்வாக அமைந்துவிடுமா என்ற கேள்வியும் எழுப்பப்படாமல் இல்லை. என்றாலும், உடனடித் தீர்வுக்கு மாற்றுவழி இல்லையென்பதே அரசின் உறுதியான நிலைப் பாடாக இருக்கிறது.

உலகில் 142 நாடுகளுக்கு மேல் மரண தண்டனையை ரத்துச் செய்திருப்பதாக சர்வதேச மன்னிப்புச் சபை கூறுகிறது. ஆசிய – பசுபிக் பிராந்தியத்தில் மரண தண்டனை என்பதே முற்றாக நிறுத்தப்பட்டுவிட்டது. இதற்கு எதிராக ஐ.நா. பொதுச்சபையும் பல்வேறு தீர்மானங்களை கொண்டு வந்திருக்கிறது.

மரண தண்டனையை உலகம் கைவிடத் தீர்மானிக்கும் நிலையில் இலங்கையில் அது எப்படிச் சாத்தியமாகும்? என்பது நமக்குள் எழும் கேள்வி.

1885ஆம் ஆண்டு முதல் 1976ஆம் ஆண்டுவரை மரண தண்டனை இலங்கையில் அமுல்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்கா ஆட்சியில் இருந்த போது 1956ஆம் ஆண்டு மரண தண்டனை ரத்துச் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. என்றாலும் அவரைச் சுட்டுக்கொன்ற கொலையாளிக்கு மரண தண்டனையே வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.

1976ஆம் ஆண்டு ஏ.ஜே.எம். சந்திரதாச (‘கொந்த பப்புமா’) என்பவர் தூக்கிலிடப்பட்டுள்ளதாக ஆவணப்பதிவுகள் கோடிட்டுக்காட்டுகின்றன.

நம் நாட்டில் மரண தண்டனையின் வரலாறு இப்படி இருக்கும் நிலையில், 42 வருடங்களின் பின் மரண தண்டனையை நிறைவேற்ற அரசாங்கம் உறுதி பூண்டிருக்கிறது.

மரண தண்டனை பெற்று ஆயுள் தண்டனையை அனுபவித்து வருபவர்களில் 19பேரை அடையாளம் கண்டிருப்பதாக அரசாங்கம் அறிவித்திருக்கிறது. இந்த அறிவிப்பு வந்ததும் சிறைக் கூடங்கள் எல்லாம் மரண ஓலங்கள் எழுந்ததாகத் தெரியவருகிறது. என்னதான் சண்டித்தனம் போட்டாலும் மரண பயம் யாரைத்தான் விட்டது?....

தண்டனையை நிறைவேற்றத் துணிந்துவிட்ட அரசுக்கு நடைமுறைப்படுத்துவதில் சிக்கல்கள் இல்லாமல் இல்லை. தூக்கு கயிறு தயாரானாலும், தூக்குவதற்கு அலுகோசு இல்லை. வெற்றிடம் நிரப்பப்படும் வரை காத்துத்தான் இருக்க வேண்டும்.

சர்வதேச அழுத்தங்கள் இப்போதே தொடங்கிவிட்டன. நவீன நீதிமுறைகளின் அடிப்படைக் கோட்பாடுகளுக்கு மரண தண்டனை எதிரானதென மன்னிப்புச்சபை கொதித் தெழுந்துள்ளது.

ஐ.நா பொதுச்சபையில் 2007, 2012 ஆம் ஆண்டுகளில் மரண தண்டனைக்கு எதிராக கொண்டு வரப்பட்ட தீர்மானங்களுக்கு எதிராக இந்தியா வாக்களித்தது மட்டுமல்ல, இப்போதும் மரண தண்டனையை நடைமுறைப்படுத்தி வருகிறது.

அதேபோல, இலங்கையும் இலங்கை என்ற ஓருமையில் நின்று செயற்படுவதுதான் இறைமைக்கு துணைநிற்கும். அழுத்தங்களையும் சவால்களையும் வென்று இலங்கை இதனை நடைமுறைச் சாத்தியமாக்குமா?

Comments