ஆசிரியர் தலையங்கம் | தினகரன் வாரமஞ்சரி

ஆசிரியர் தலையங்கம்

பெருந்தோட்டத்துறை என்றதும் அனைவருக்கும் நினைவுக்கு வருவது பச்சைக் கம்பளம் விரித்தாற் போன்ற தேயிலைத் தோட்டங்களும் அங்கு வாழும் ஏழைத் தொழிலாளர்களும் தான். எண்பதுகளுக்கு முன்னர் வரை பெருந்தோட்ட தொழிற்சங்கங்கள் தொழில் ரீதியான போராட்டங்களையே நடத்தி வந்தன. சம்பள அதிகரிப்பு போராட்டங்களும் அவற்றுள் அடங்கும். கைவளையல் அணிந்து கொழுந்து எடுக்கக் கூடாது என ஒரு தோட்டத்தில் கட்டுப்பாடு கொண்டு வரப்பட்டபோது அதற்கு எதிராக நடத்தப்பட போராட்டம் வளையல் போராட்டம் என அழைக்கப்பட்டது. இக் காலப் பகுதியில் பெரும்பாலான பெருந்தோட்ட மக்கள் நாடற்றவர்களாக இருந்ததால் அவர்களின் துன்ப துயரங்களை தமிழ்ப் பத்திரிகைகளைத் தவிர இலங்கையின் பெரும்பாலான ஊடகங்கள் கண்டு கொள்ளவே இல்லை. எனவே அவர்களின் இருப்பு பிரதான அரசியல் கட்சிகளையோ, இலங்கை இந்திய அரசுகளையோ ஈர்ப்பதாக இருக்கவில்லை. கூலித் தொழில்களுக்கும், எடுபடி வேலைகளுக்கும் மற்றும் வீட்டு வேலைக்காரர்களாகவும் அமர்த்தப்படக்கூடிய ஒரு சமூகம் என்ற அளவிலேயே இச் சமூகம் இலங்கையின் ஏனைய சமூககங்களினால் பார்க்கப்பட்டது. உயிரையும் துச்சமாக மதித்து அம்மக்கள் நடத்திய வாழ்க்கைப் போராட்டங்கள் சிங்கள சமூகத்தை சென்றடையவே இல்லை. 

1981இன் பின்னர், வாக்குரிமையும் குடியுரிமையும் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட பின்னரேயே, பெருந்தோட்ட சமூகம் தேசிய அரசியலுக்குள் பிரவேசித்தது. ஒரு சக்தியாக பரிணாமம் அடைந்தது. சௌமிய மூர்த்தி தொண்டமான் ஜே.ஆர். அரசின் அமைச்சரவை உறுப்பினராக வந்த பின்னரும், ஆணித்தரமானதும் வெளிப்படை தன்மை கொண்டதுமான அவரது பேச்சுகளும் நடவடிக்கைகளும் பெரும்பான்மை சமூகத்தின் கவனத்தை ஈர்த்த பின்னரேயே பெருந்தோட்ட பிரச்சினைகள் பொது மக்களின் கவனத்தைப் பெற ஆரம்பித்தன. 

பெருந்தோட்ட சமூகத்தின் பிரச்சினைகள் தற்போது தேசிய அரசியலாகியுள்ளது. பெருந்தோட்ட வாக்கு வங்கிகளைத் தம்வசப்படுத்த வேண்டிய தேவை பெரிய கட்சிகளுக்கும் சங்க அடிப்படையிலான தமிழ்க் கட்சிகளின் அரசியல் இருப்புக்கும் அவசியம் என்பதால் பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களின் பிரதான இரண்டு பிரச்சினைகளான வீடமைப்பு மற்றும் வேதன உயர்வு என்பன கட்சிகளின் தேர்தல் விஞ்ஞாபனங்களில் இடம்பெற ஆரம்பித்துள்ளன. கூட்டு ஒப்பந்த முறை நடைமுறைக்கு வந்த பின்னர், இரண்டு வருடங்களுக்கு ஒரு தடவை ஒப்பந்தம் புதுப்பிக்கப்படும் போதெல்லாம் தொழிலாளர் தரப்புக்கும் முதலாளிமார் தரப்புக்கும் இடையே மோதல்கள் வெடிப்பது வழக்கமானது. ஏனெனில் ஒவ்வொரு தடவையும், பல கட்ட பேச்சுவார்த்தைகளின் பின்னரும், தொழிலாளர் பெற்ற ஊதிய அதிகரிப்பு மிகச் சொற்பமான தொகையொன்றாகவே இருந்து வந்தது. இதனால் சிங்கள, ஆங்கில ஊடகங்களின் கவனத்தை இவ் விவகாரம் பெறத் தொடங்கியதோடு ஜே.வி.பி.யும் நேரடிக் கவனத்தை செலுத்த ஆரம்பித்தது. தொழிலாளர்களுக்கு 500ரூபா தினசரி வேதனம் முற்றிலும் போதுமானதாக இல்லை என்ற நிலைப்பாட்டை ஜே.வி.பி எடுத்தது. கடந்த ஐந்து வருடங்களாகவே தொழிலாளரின் தின வேதனம் ஆயிரம் ரூபாவாக உயர்த்தப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கை எழுப்பப்பட்டு வந்ததோடு கடந்த வருட கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் எல்லாத் தொழில் சங்கங்களும் ஆயிரம் ரூபா கோரிக்கையை உறுதியாக முன்வைத்தும் கூட, மிகக் குறைந்த வேதன உயர்வுடன், ரூபா 750என்ற அளவில், முதலாளிமார் சம்மேளனம் கூட்டு ஒப்பந்த பேரத்தை முடித்துக் கொண்டது. 

இலங்கையின் சத்திவாய்ந்த தனியார்த்துறை அமைப்பாக முதலாளிமார் சம்மேளனம் விளங்குகிறது. எல்லாப் பெரிய நிறுவனங்களும் இச் சம்மேளனத்தில் அங்கத்துவம் வகிக்கின்றன. பெருந்தோட்ட கம்பனிகளும் சம்மேளத்தில் அங்கம் வகிப்பதால் சக்தி வாய்ந்த முதலாளிமார் சம்மேளனமே பெருந்தோட்ட கூட்டு ஒப்பந்த பேச்சுவார்த்தைகளை நடத்துகிறது. இச் சம்மேளனம் இலங்கையின் தனியார்த்துறை பொருளாதாரத்தை பிரதிநிதித்துவம் செய்வதால் இச் சம்பள பேச்சுவார்த்தைகளில் சம்மேளனத்தின் ஆதிக்கம் தொடர்ச்சியாக நிலவி வருவதை நாம் அவதானித்து வந்துள்ளோம். 

இப் பின்னணியில் அவதானிக்கும்போது அமைச்சரவையே கூடி எதிர்வரும் மார்ச் மாதம் முதல் தோட்டத் தொழிலாளர் தினச் சம்பளம் ஆயிரம் ரூபாவாக அதிகரிக்கப்படும் என முடிவு எடுத்திருப்பது வரவேற்கத்தக்க மற்றொரு பரிமாணமாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும். இதுவரைக் காலமும் சம்பள உயர்வு என்பது தொழிற்சங்க மட்டத்திலேயே இருந்தது. தற்போதுதான் இது அரசு மட்டத்தை அடைந்திருக்கிறது. சக்தி வாய்ந்த அரசாங்கம் இப்போதுதான் சக்திவாய்ந்த முதலாளிமார் சம்மேளனத்தை சந்திக்கிறது. கடந்த வருடம் சம்பள பேச்சுவார்த்தைகளும் அது தொடர்பான பரவலான போராட்டங்களும் நடைபெற்றபோதிலும் அன்றைய அரசாங்கம் அதனை கண்டு கொள்ளவில்லை என்பதையும் அமைச்சரவைத் தீர்மானமாக கொண்டுவரப்பட்ட ரூபா 50உயர்வைக் கூட நடைமுறைப்படுத்த அரசு முன்வரவில்லை என்பதையும் இங்கே சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறோம். 

எனினும் அரசு தீர்மானித்துள்ள ஆயிரம் ரூபா சம்பளத்தை எப்படி வழங்கப் போகிறார்கள் என்பதில் போதிய தெளிவில்லை. கம்பனிகளுக்கு உற்பத்தி வரிக்குறைப்பு, மீள் நடுகை மற்றும் பசளைக்கான கடன் வழங்கல் மூலம் அரசுக்கு கிடைக்கப்பெறும் வட்டி அல்லது வேறு ஏதேனும் சலுகைகள் மூலம் மேலதிக 250ரூபாவுக்கான தொகை திரட்டப்பட முடியும் என தேயிலைத் தொழில்துறை வட்டாரங்கள் மூலம் அறிய முடிந்தாலும், அரசும் சம்மேளனமுமே இதைத் தீர்மானிக்க வேண்டும். தோட்டக் கம்பனிகளுக்கு பளுசுமத்தப்படாத வகையில் அரசின் வாக்குறுதி காப்பாற்றப்படும் என்றால் மேலே நாம் குறிப்பிட்ட வழிமுறைகளே சாதகத்தன்மை கொண்டவையாகக் காணப்படுகின்றன. 

எனினும் தினசரி சம்பளம் ஆயிரம் ரூபா என அரசே தீர்மானித்திருப்பதால் அடுத்த கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் வேதன உயர்வு ஆயிரத்தில் இருந்தே ஆரம்பித்தாக வேண்டும் என்பதும் தொழிலாளர் தரப்புக்கு சாகமான அம்சமாகும். நாம் ஒருவரை தினசரி வேதன அடிப்படையில் வேலைக்கு அமர்த்தும்போது அவர் இன்று இரண்டாயிரத்தில் இருந்து இரண்டாயிரத்து ஐந்நூறு ரூபா வரை வேதனமாகப் பெறுகிறார். எனவே தோட்டத் தொழிலாளியின் வேதனம் சாதாரண தினக்கூலி வேதனத்துடன் ஒப்பிடும் போது குறைவானதே. 

இவ்வகையில் அரசு எடுத்திருக்கும் முடிவு பெருந்தோட்ட சமூகத்தின் மத்தியில் பெரும் வரவேற்பைப் பெறும் என்பதில் ஐயமில்லை. வாரமஞ்சரியின் ஐந்தாம் பக்கத்தில் வெளியாகியுள்ள சட்டத்தரணி தம்பையாவின் சம்பள அதிகரிப்பு தொடர்பான கட்டுரை இவ்வகையில் முக்கியத்துவம் கொண்டதாகும். ஆயிரம் ரூபா என்ற தினசரி வேதனம் குறைந்த பட்ச சம்பளமாக அறிவிக்கப்பட்டால்தான் கூட்டு ஒப்பந்தத்துக்குள் உள்வாங்கப்படாத ஏனைய தோட்டத் தொழிலாளரும் இதன் பயனை அனுபவிக்கக் கூடியதாக இருக்கும் என்றும் கூட்டு ஒப்பந்தம் திருத்தப்பட்டு கூட்டு ஒப்பந்த பேரத்தில் முதலாளி, தொழிலாளி தரப்புகளுடன் அரசாங்கமும் மூன்றாவது தரப்பாக சேர்த்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும் என்றும் அவர் தெரிவித்துள்ளமை கவனத்துக்குரியவை. 

பெருந்தோட்டங்கள் இன்று பல்வகை மாற்றங்களைச் சந்தித்து வருகின்றன. தோட்டங்களை இனி அரசு பொறுப்பேற்கப் போவதில்லை. தனியாரிடமே அவை இருக்கப் போகின்றன. தனியாரின் நோக்கம் அதிக இலாபம் பெறுவதாகவே இருப்பதால், தோட்டங்களில் பணி செய்யும் ஒன்றரை லட்சம் தொழிலாளர்களுக்கு வழங்கும் சம்பளத்தில் அவை தொடர்ந்தும் கறாராகவே இருக்கப் போகின்றன. எனவே ஆயிரம் ரூபா வேதனம் வழங்க கம்பனிகள் இணக்கம் தெரிவித்தாலும் அடுத்தடுத்து வரக்கூடிய கூட்டு ஒப்பந்தங்களில் கம்பனி தரப்பு கடுமையாகவே நடந்து கொள்ளும் என எதிர்பார்க்கலாம். 

தினசரி வேதனம் ஆயிரம் ரூபா என நிர்ணயிக்கப்பட்டாலும் தொழிற்சங்கங்களும் அரசும் இப் பிரச்சினைக்கான நிரந்தரத் தீர்வொன்றை கண்டறிந்தாக வேண்டும். வெளிவாரி முறையின் கீழ் தேயிலைச் செடிகளை தொழிலாளரே பேணி நிர்வகித்து கம்பனிகளுக்கு கொழுந்தை விற்பனை செய்வதன் மூலம் நல்ல வருமானம் பெறலாம் என்பது நிரூபணமாகியுள்ளது. மேலும் தோட்டங்களில் காணப்படும் தரிசு காணிகளை தொழிலாளர்களுக்கு சுய தொழில் அடிப்படையில் வழங்குவதன் மூலமும் மேலதிக வருமானத்தை பெறக் கூடியதாக இருக்கும்.

இது மாதாந்த சம்பளத்தின் மீது தற்போது நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் மோதல் போக்கை முடிவுக்குக் கொண்டு வருவதோடு சிறு தோட்ட உரிமையாளர்கள் என்ற அந்தஸ்தையும் அவர்களுக்கு வழங்கும். அமைச்சர் ஆறுமுகன் தொண்டமான் சம்பளப் பிரச்சினைக்கான நிரந்தரத் தீர்வுக்கான இத்தகைய வழிமுறைகளை உருவாக்குவதில் அதிக கரிசனை காட்ட வேண்டும். சொந்த வீடு, சொந்தக் காணி, குத்தகை அடிப்படையிலான விவசாய காணி என்பதே தோட்டத் தொழிலாளரின் சம்பளப் பிரச்சினைகளுக்கு நிரந்தரத் தீர்வாக அமையும்.   

Comments