ஆசிரியர் தலையங்கம் | தினகரன் வாரமஞ்சரி

ஆசிரியர் தலையங்கம்

ஜனநாயகப் பிரவாகம்!

இலங்கையின் மிகப்பெரும் ஜனநாயகத் திருவிழாவான ஜனாதிபதித் தேர்தல் மிக அமைதியாக நடந்து முடிந்திருக்கின்றது. நிறைவேற்றதிகாரம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதிலிருந்து இதுவரை எட்டுத் தேர்தல்கள் நடந்து முடிந்துள்ளன. இரண்டாவதாக 1988இல் நடைபெற்ற தேர்தல்தான் வன்முறைகள் நிறைந்த ஒரு கறைபடிந்த தேர்தலாகக் கருதப்படுகிறது. அந்தத் தேர்தலில் மூன்றே மூன்று வேட்பாளர்கள் போட்டியிட்டிருந்தார்கள்.

1978இல் நிறைவேற்றதிகாரங்கள் கொண்ட அரசியலமைப்பை அறிமுகப்படுத்திய ஜே.ஆர்.ஜயவர்தன ஐக்கிய தேசிய கட்சியிலும் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் சார்பில் ஹெக்டர் கொப்பேகடுவவும், மக்கள் விடுதலை முன்னணி (ஜேவிபி) சார்பில் ரோகண விஜேவீரவும் போட்டியிட்டிருந்தார்கள். அந்தத் தேர்தலுக்குப் பின்னர் நடைபெற்ற அத்தனை தேர்தல்களும் மிக அமைதியாகவே நடந்ததாக வரலாற்றில் பதிவாகியிருக்கின்றன. ஏனைய அனைத்து ஜனாதிபதி தேர்தல்களிலும் மூன்றுக்கு மேற்பட்ட வேட்பாளர்கள் போட்டியிட்டிருக்கிறார்கள். எத்தனைபேர் போட்டியிட்டாலும் தெரிவுசெய்யப்போவது ஒருவர் மட்டுந்தான். அந்த ஒருவரைத் தெரிவுசெய்வதற்காக நடைபெறும் தேசிய தேர்தல் ஜனாதிபதி தேர்தல்.

பொதுத்தேர்தலில் 196 பேரை (வாக்குகள் மூலம்) தெரிவுசெய்வதற்காக நடத்தப்படும் தேர்தல்கள், ஜனநாயக விழுமியங்களுக்குச் சவால்விடும் தேர்தல்களாகவே அமைந்திருக்கின்றன. விகிதாசார தேர்தல் முறைமை என்பதால், வேட்பாளர்கள் தங்களுக்கென விருப்பு வாக்குகளைப் பெறுவதற்குப் பிரயத்தனப்படுவார்கள். சில வேட்பாளர்கள் தம்முடன் மேலும் இருவரையும் இணைத்துக்ெகாண்டு தேர்தல் பிரசாரம் செய்து இறுதியில் தாம் வெற்றிபெற்று விடுவார்கள்.

ஆட்சியமைப்பதற்குப் போதிய பெரும்பான்மை இல்லாமையால், மேலதிகமாக ஓர் உறுப்பினரை எங்ஙனமேனும் பெற்று ஆட்சியமைத்துவிடுவார்கள். கடந்த காலங்களில் மலையக மக்கள் முன்னணியின் தலைவர் பெரியசாமி சந்திரசேகரன், ஸ்ரீலங்கா முஸ்லிம் காங்கிரஸின் தலைவர் ரவூப் ஹக்கீம் ஆகியோரை ஆட்சியில் இணைப்பதற்கு எந்தளவு முயற்சிகள் முன்னெடுக்கப்பட்டனவென்பது நினைவிருக்கும்.

எனினும், ஜனாதிபதி தேர்தலில் எத்தனைபேர் போட்டியிட்டாலும் யாரும் யாரையும் இணைத்துக்ெகாண்டு தேர்தலில் வெற்றி பெற முடியாது. ஒருவருக்கு இன்னொரு வேட்பாளர் ஆதரவு தெரிவிக்கவோ இணைந்து அதிகாரத்தைப் பெறவோ எந்த வகையிலும் சாத்தியமில்லை; அதற்கு அரசியலமைப்பில் இடம் கிடையாது. எனவே, முற்றிலும் ஜனநாயகப் பண்புகளைப் பிரதிபலிக்கும் இந்தத் தேர்தல், நாட்டு மக்கள் மத்தியில் மாத்திரமன்றி சர்வதேச ரீதியிலும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.

பாராளுமன்றத்திற்குப் பொறுப்புக்கூறும் பிரதமர் ஒருவர் தெரிவுசெய்யப்பட்டாலும், ஜனாதிபதியே நாட்டின் தலைவர்; அரச தலைவர். ஆகவே, ஜனாதிபதியின் ஆளுமையைப் பொறுத்தே நாட்டின் தலைமைத்துவ பண்பு மதிப்பிடப்படுகிறது. ஜே.ஆர் அரசியலமைப்பைப் பொறுத்தவரை ஜனாதிபதி பதவிக்குத் தெரிவாகும் ஒருவரின் குணநலனும் ஆளுமையுமே நாட்டின் ஆட்சியைத் தீர்மானிக்கும். நிறைவேற்றதிகாரத்தைத் தன்னகத்தே கொண்டுள்ள நபர் என்னவெல்லாம் மாற்றத்தைக்ெகாண்டு வர விரும்புகிறாரோ, அத்துணை மாற்றங்களையும் அவரால் ஏற்படுத்த முடியும். ஆயினும், ஜனநாயகம் வலிமையுறாத இலங்கை போன்ற நாட்டில் அவ்வாறு ஒரு தனி மனிதனிடம் முழு அதிகாரத்தையும் ஒப்படைப்பது ஆபத்து என்கிறார் முன்னாள் ஜனாதிபதி சந்திரிகா. தமது பதினொரு வருட ஆட்சிக் காலத்தில் நிறைவேற்றதிகாரத்தைப் பிரயோகிக்கவில்லை என்று சுட்டிக்காட்டியிருக்கும் அவர், இந்த நாட்டை ஆட்சி செய்வதற்கு நிறைவேற்றதிகாரம் அவசியமில்லை என்கிறார். ஆனால், அவர் சொன்னதைப் பூர்த்திசெய்வதற்கான ஒரு ஜனநாயக வாய்ப்பு அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை என்றும் கூறுகிறார்.

இந்தச் சூழ்நிலையில், 2009இல் யுத்தம் முடிவுக்கு வந்ததன் பின்னர், இரண்டாவது தடவையாக நாட்டின் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்றுக்ெகாண்ட அப்போதைய ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ, ஜே.ஆரின் யாப்பில் ஒருபடி மேலே சென்று ஜனாதிபதி ஒருவர் ​ேதர்தலில் போட்டியிடும் காலவரையறையை நீக்கித் திருத்தத்தைக் கொண்டு வந்தார். அந்தத் திருத்தமே, 2015இல் அவர் அதிகாரத்தை இழப்பதற்குக் காரணமாகியது. அந்த நிலைமையை மாற்றியமைப்பதாகக் கூறியே, அவரின் முகாமிலிருந்து விலகிவந்த அப்போதைய அமைச்சர் மைத்திரிபால சிறிசேன, பொது வேட்பாளராகக் களமிறங்கி வெற்றிவாகை சூடினார். அவர் எதிர்பார்த்ததைப்போலவே நிறைவேற்றதிகாரத்தைக் குறைப்பதற்குப் பாராளுமன்றம் நடவடிக்ைக எடுத்தபோது பல்வேறு தடைகள் ஏற்பட்டு, அந்த நிறைவேற்றதிகாரம் இரண்டாகப் பிரியும் நிலை உருவாகி, அரசியல் ஸ்திரமற்ற நிலைக்குக்ெகாண்டு சென்றது.

2010இல் நடைபெற்ற ஜனாதிபதித் தேர்தல் பரபரப்பும் பதற்றமும் நிறைந்ததாகக் காணப்பட்டாலும், 2015இல் ஓர் இனம்புரியாத ஜனநாயகப் பிரவாகம் உருவாகுவதற்கு ஜனாதிபதித் தேர்தல் வழிவகுத்தது. தற்போது மீண்டும் 2015இல் நடைபெற்ற அமைதியானதும் நீதியானதுமான தேர்தலாகவே இந்த எட்டாவது தேர்தலும் நடந்து முடிந்திருக்கின்றது.

யார் ஜனாதிபதியாகத் தெரிவுசெய்யப்பட்டாலும், தற்போதைய குழப்பகரமான அரசியலமைப்பு வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதை மறுக்க முடியாது. நாடு, ஒன்றில் ஜனாதிபதியைத் தலைமைத்துவம் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும், அல்லது பிரதமரின் தலைமையிலானதாக இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான், நாடு தற்போது முகங்கொடுத்துக்ெகாண்டிருக்கும் சகலவிதமான அரசியல் நெருக்குவாரங்களிலிருந்தும் விடுபட முடியும்.

2015இல் அப்போதைய ஜனாதிபதியாகவிருந்த மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ, தமது தோல்வியை ஜனநாயக முறைப்படி ஏற்றுக்ெகாண்டு ஜனநாயக வழியில் விடைபெற்றுச் சென்றார். அன்றிலிருந்து படிப்படியாக நாட்டின் ஜனநாயகக் கட்டமைப்புகள் வலுப்பெறத் தொடங்கின. சுயாதீன ஆணைக்குழுக்கள் நியமிக்கப்பட்டதன் மூலம், சட்டவாட்சியின் அனைத்துக் கட்டுமானங்களும் மீளமைக்கப்பட்டன. அதன் விளைவாகவே இந்தத் தேர்தலில் நாடு முழுவதும் கருத்துகளால் மோதிப் பிரசாரம் செய்யும் சுமுக சூழல் நிலவியது எனலாம். பிரச்சினைகள் நிறைந்த வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களில்கூட மிக அமைதியான முறையில் பிரசாரங்கள் முன்னெடுக்கப்பட்டன. பொதுவாக, கண்காணிப்புக் குழுக்கள் ஆயிரக்கணக்கான முறைப்பாடுகள் கிடைத்ததாகச் சொன்னாலும், அவற்றில் பாரிய சம்பவங்கள் நிகழ்ந்ததாக எந்த முறைப்பாடும் இருக்கவில்லை.

வழமைக்கு மாறாக 35 வேட்பாளர்கள் களத்தில் இருந்தாலும், எவரும் தனிப்பட்ட ரீதியிலான விமர்சனங்களை முன்வைத்துக் குழப்பங்களைத் தோற்றுவிக்கவில்லை. கொள்கை ரீதியிலும் அரசியல் ரீதியிலும் விமர்சனங்களை முன்வைத்தார்களேதவிர, வேட்பாளர்களின் ஆதரவாளர்கள் மோதிக்கொள்ளும் நிலையை எந்தவொரு பிரதான வேட்பாளரும் ஏற்படுத்தவில்லை. விசேடமாக ஆளும் தரப்பின் சார்பில் போட்டியிடும் அமைச்சர் சஜித் பிரேமதாசவை எதிர்த்துப் போட்டியிடும் கோட்டாபய ராஜபக்‌ஷவின் குடியுரிமை தொடர்பில் தர்க்கங்கள் முன்வைக்கப்பட்டதேயொழிய ஒருவரையொருவர் தாக்கிக்ெகாள்ளவில்லை. இஃது இலங்கை தேர்தல் வரலாற்றில் ஓர் ஆரோக்கியமான ஜனநாயக சமூகப் புரட்சி என்றால் மிகையில்லை. இவ்வாறான ஒரு பக்குவ அரசியலையே நாட்டு மக்கள் இதுவரைகாலம் எதிர்பார்த்திருந்தார்கள்.

ஓர் அமைதியான, நிம்மதியான வாழ்க்கைச் சூழலை விரும்பியே, நமது நாட்டிலிருந்து ஏராளமானோர் வேறு நாடுகளுக்குப் புலம்பெயந்ர்துகொண்டிருக்கிறார்கள். பிரச்சினைகளில் சிக்கி உழன்றவர்கள் என்ற வகையில், தமிழ் மக்கள் இந்த நாட்டைவிட்டுச் சென்றிருந்தாலும், பெரும்பாலான சிங்கள மக்கள், தங்களின் வாழ்வுச் சுபீட்சத்திற்காகப் புலம்பெயர்ந்தார்கள். அவ்வாறு சென்றிருந்த பலர் 2015இற்குப் பின்னர் மீண்டும் தாயகம் திரும்பினார்கள். இப்போது பலர் தங்களுடைய வாக்குரிமையை நிறைவேற்றுவதற்காக மீண்டும் நாட்டுக்கு வந்திருக்கிறார்கள்.

ஆகவே, ஜனநாயகத்தின் தற்போதைய வளர்ச்சிப்போக்கு ஒட்டுமொத்த இலங்கையர்களையும் மீண்டும் தாய் மண்ணில் ஒன்று சேர்ப்பதற்கான ஓர் உன்னத நிலையைத் தோற்றுவிப்பதாக அமைய வேண்டும். தேர்தல் பெறுபேற்றை எதிர்பார்த்திருக்கும் ஒவ்வொரு இலங்கைக் குடிமகனும் இதனையே எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறான். இதில், இன, மத, மொழி வேறுபாடுகளுக்குக் கிஞ்சித்தும் இடமில்லை. இலங்கையர்கள் சுயமாக ஒன்றிணைந்து சுபீட்சமான வாழ்க்ைகயை உறுதிப்படுத்திக்ெகாள்ள வேண்டும் என்பதே தேர்தலைக் கண்காணித்துக் ெகாண்டிருந்த வெளிநாட்டுப் பிரஜைகளின் பிரார்த்தனையாகவும் இருக்கின்றது.

தெரிவாகும் புதிய ஜனாதிபதி எவராக இருந்தாலும். இந்த யதார்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்வாராக இருந்தால், அவர்தான் மக்களின் வாக்குகளை மட்டுமன்றி மனத்தையும் வென்றவராத் திகழ்வார்.

ஆக, வெற்றியென்றால் அது ஜனநாயக வெற்றி! தோல்வியென்றால், அதுவும் ஜனநாயக தோல்வியாகவே இருக்க வேண்டும்! அதுதான் உண்மையான ஜனநாயகப் பிரவாகமாக விளங்கும்!

Comments